Plaża to nadwodna forma akumulacyjna w strefie brzegowej morza, jeziora lub rzeki, zbudowana z materiału sypkiego (najczęściej piasku, rzadziej żwiru lub otoczaków), który został naniesiony i uformowany przez fale oraz prądy przybrzeżne. Obejmuje pas rozciągający się od linii wody w głąb lądu aż do pierwszej wydmy, klifu lub stałej zabudowy.W ujęciu geograficznym plażę dzieli się na dwie części: plażę mokrą, czyli strefę okresowo zalewaną przez fale, oraz plażę suchą, położoną powyżej zasięgu normalnego falowania i porastaną przez roślinność wydmową. Szerokość plaży nie jest stała: sztormy potrafią wynieść z niej tysiące metrów sześciennych piasku w ciągu jednej doby, a okresy spokojnego morza stopniowo ją odbudowują.W języku potocznym słowem „plaża" określa się przede wszystkim miejsce wypoczynku nad wodą, przystosowane do kąpieli i opalania. Warto jednak pamiętać, że sama plaża nie jest tożsama z kąpieliskiem, które ma odrębny status prawny.
Jaka jest różnica między plażą a kąpieliskiem?
Główna różnica sprowadza się do statusu prawnego i nadzoru: plaża to forma przyrodnicza oraz teren dostępny do rekreacji, natomiast kąpielisko to wyznaczony i zgłoszony akwen wraz z przyległym brzegiem, objęty nadzorem ratowniczym i sanitarnym.Kąpielisko musi zostać uchwalone przez radę gminy i wpisane do ewidencji, ma określony sezon oraz granice wyznaczone bojami. W jego obrębie dyżurują ratownicy, a woda podlega regularnym badaniom mikrobiologicznym prowadzonym przez inspekcję sanitarną. Wyniki tych badań publikowane są w ogólnopolskim serwisie kąpieliskowym.Poza kąpieliskami funkcjonują jeszcze miejsca okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli, czyli akweny udostępniane na krótszy okres, również z ratownikiem, ale w uproszczonym trybie. Cała pozostała plaża pozostaje ogólnodostępna, jednak wejście do wody odbywa się tam wyłącznie na własną odpowiedzialność i bez nadzoru.Praktyczny wniosek dla wypoczywających: pas piasku może być dostępny na całej długości wybrzeża, ale bezpieczna kąpiel możliwa jest tylko na wyznaczonych odcinkach, w godzinach pracy ratowników i wyłącznie między bojami.
Czym charakteryzuje się plaża nad Bałtykiem?
Charakterystyka plaż nad polskim wybrzeżem Bałtyku opiera się na ich piaszczystym podłożu, znacznej szerokości oraz łagodnym zejściu do wody, co odróżnia je od kamienistych i skalistych brzegów spotykanych w północnej części akwenu.
podłoże - drobny, jasny piasek kwarcowy, na większości odcinków bez kamieni i muszli ostrych dla stóp,
ukształtowanie dna - łagodne opadanie z systemem podwodnych rew, dzięki czemu w strefie przybrzeżnej długo utrzymuje się niewielka głębokość,
zaplecze przyrodnicze - wydmy porośnięte wydmuchrzycą i piaskownicą, a za nimi zwykle pas lasu sosnowego,
brak pływów - linia brzegowa pozostaje stabilna w ciągu doby, a różnice poziomu wody wynikają głównie z układu wiatrów,
bursztyn - po sztormach, zwłaszcza jesienią i zimą, fale wyrzucają na brzeg kawałki kopalnej żywicy wraz z pasem wodorostów,
oznaczenia jakości - najlepiej utrzymane kąpieliska otrzymują międzynarodowy certyfikat Błękitnej Flagi, przyznawany za czystość wody, bezpieczeństwo i infrastrukturę.
Cechą charakterystyczną jest też sezonowość obsługi: ratownicy, wypożyczalnie i punkty gastronomiczne działają zwykle od końca czerwca do końca sierpnia, natomiast sam dostęp do plaży pozostaje całoroczny i poza sezonem służy przede wszystkim spacerom.
Co oznaczają flagi na plaży?
Flagi wywieszane przy stanowiskach ratowniczych informują o warunkach kąpieli i obowiązują na całym polskim wybrzeżu w jednolitym układzie.
flaga biała - kąpiel jest dozwolona, warunki bezpieczne, ratownik pełni dyżur,
flaga czerwona - obowiązuje zakaz kąpieli ze względu na warunki pogodowe, stan wody lub inne zagrożenie,
brak flagi - kąpielisko nie jest czynne, na plaży nie ma ratownika i wejście do wody odbywa się na własną odpowiedzialność,
flaga Błękitna Flaga - oznaczenie certyfikatu jakości, nie jest komunikatem o dopuszczalności kąpieli.
Poza flagami na plaży obowiązuje kilka zasad wynikających z przepisów: kąpiel wyłącznie w strefie wyznaczonej bojami (czerwone oznaczają wodę głębszą, żółte płytszą), zakaz wchodzenia do wody po spożyciu alkoholu oraz obowiązek podporządkowania się poleceniom ratownika. Osobnym zagrożeniem, o którym często się zapomina, są prądy powrotne, powstające przy sztormowej pogodzie w przerwach między rewami. Zasada postępowania jest w ich przypadku zawsze taka sama: nie płynąć pod prąd w stronę brzegu, tylko równolegle do linii plaży, aż do wyjścia ze strefy działania prądu.
Jak wyglądają plaże w Gdańsku?
Plaże w Gdańsku ciągną się na kilkanaście kilometrów wzdłuż Zatoki Gdańskiej i mają zróżnicowany charakter, od typowo miejskich po niemal dzikie.
Jelitkowo - kameralna plaża w sąsiedztwie Parku Nadmorskiego im. Ronalda Reagana, z bezpośrednim dostępem do nadmorskiej promenady prowadzącej do Sopotu,
Brzeźno - szeroka plaża miejska z molo o długości 136 metrów, wybrana przez gdańszczan już w XIX wieku i najlepiej skomunikowana z centrum,
Stogi - jedna z najszerszych plaż w mieście, z rozległym zapleczem sosnowego lasu i mniejszym natężeniem ruchu niż odcinki zachodnie,
Sobieszewo - najbardziej naturalna część wybrzeża Gdańska, sąsiadująca z rezerwatami ptasimi Ptasi Raj i Mewia Łacha,
Świbno i Górki Wschodnie - odcinki najrzadziej odwiedzane, o charakterze dzikim, bez rozbudowanej infrastruktury.
Wspólną cechą gdańskich plaż jest bliskość terenów zielonych: pas piasku niemal wszędzie sąsiaduje z lasem lub parkiem, dzięki czemu spacer brzegiem morza łatwo połączyć z wyjściem w cień. Latem na najpopularniejszych odcinkach działają kąpieliska strzeżone, wypożyczalnie sprzętu wodnego oraz punkty gastronomiczne, a poza sezonem plaże pozostają otwarte i pełnią funkcję całorocznego terenu spacerowego.
Jaka jest historia plaż i kąpielisk nad Zatoką Gdańską?
Historia zorganizowanego wypoczynku na plażach nad Zatoką Gdańską zaczyna się na początku XIX wieku, wraz z rozpowszechnieniem się w Europie mody na kąpiele morskie traktowane jako zabieg leczniczy.Pierwsze łazienki do kąpieli morskich na wybrzeżu gdańskim powstały w 1808 roku w Brzeźnie, wówczas jeszcze podgdańskiej osadzie rybackiej. Do ich budowy doprowadził generał Jean Rapp, francuski gubernator Gdańska, za namową swojego przyjaciela, lekarza Jana Jerzego Haffnera. Obiekt nie przetrwał długo, zniszczyła go burza morska przed 1813 rokiem, a samo Brzeźno spłonęło podczas oblężenia miasta. Ten sam Haffner kilkanaście lat później założył kąpielisko w Sopocie, które z czasem stało się najbardziej znanym kurortem regionu.Druga połowa XIX wieku przyniosła rozkwit kąpielisk nad zatoką. W Brzeźnie powstały Dom Zdrojowy, Hala Plażowa i molo, a rozwój kolei oraz uruchomienie linii tramwajowych na przełomie XIX i XX wieku sprawiły, że nad morze zaczęły docierać tysiące mieszkańców Gdańska. Kąpieliska działały wówczas w podziale na strefy damskie, męskie i rodzinne, a kąpiel odbywała się w strojach zakrywających niemal całe ciało. Przed II wojną światową Brzeźno odwiedzało już ponad 160 tysięcy osób rocznie.Wojna przerwała ciągłość tej tradycji: infrastruktura kurortowa uległa zniszczeniu, a znaczna część wybrzeża otrzymała funkcje wojskowe i portowe. Powojenna odbudowa przywróciła plażom charakter masowego miejsca wypoczynku, a rewitalizacje z ostatnich dekad, obejmujące między innymi molo w Brzeźnie oraz promenadę nadmorską łączącą Gdańsk z Sopotem, nawiązały do dziewiętnastowiecznego układu kurortowego.
HOTEL DLA DZIECI
Szukasz hotelu, w którym możesz spędzić czas ze swoimi dziećmi?
